Vervolg 2


Ik kan niet meer stoppen met lezen en de vele schrijfsels hierover geven mij opeens de inzichten die ik nodig heb om uit het verdriet te komen. Ik schrijf opgelucht naar J: 


"Dank je! Het heeft me veel inzichten gegeven. Ik moet hem loslaten. Het is mijn verdriet. Verdriet wat ik (onbewust) gekoesterd en toegelaten heb, bijna 6 maanden lang. Ik kwam er net achter dat ik het verdriet wilde voelen omdat ik dacht dat hij dan dicht bij me was.... Ik was bang dat hij zou denken dat ik hem vergeten was. Nu weet ik dat ik hem los moet laten. Hij was nog niet zover. Ook weet ik nu waarom hij mij pijn gedaan heeft. Waar we de ander van beschuldigen, blijken we ons zelf ook schuldig aan te maken. We zijn niet beter of slechter dan de ander. De bekende spiegel.... Dit is zo waar. Het leek alsof hij vanuit zelfreflectie alles op mij projecteerde. Ik praat het niet goed, want wat hij met mij gedaan heeft is niet oké. Maar ik begrijp het in ieder geval nu beter. Volledig loslaten is wat ik moet doen en ga doen om vervolgens weer te kunnen zien wat in dit leven echt belangrijk is. Te koesteren wat ik heb! Misschien gaan we elkaar weer ontmoeten of misschien helemaal nooit meer, maar onze zielen zullen voor altijd verbonden blijven. Dit is zo mooi om te weten Ik ga weer open in het leven staan en ga genieten van alles en iedereen die op mijn pad komt. Ik dacht nooit meer iemand te kunnen ontmoeten zoals hij, maar dat is dus niet waar. Iedere andere relatie zal anders zijn, maar hoeft niet minder mooi te zijn. En weet je J? Jij moest op mijn pad komen. Ik liep stuk. Ik ben je zo ontzettend dankbaar voor wat jij mij geeft en wat je mij laat zien"


Weet je nog hoe vaak we tegen elkaar gezegd hebben dat onze ontmoeting al lang geleden vastgelegd moest zijn. Hierboven staat de bevestiging van wat wij al dachten. Weet je nog de keren dat we na de seks huilend met een intens gelukkig gevoel in elkaars armen vielen? Wat wij op die momenten ervaren hebben was de hierboven beschreven 'goddelijke fysieke samensmelting'. Wij hebben het mogen ervaren!

Er is op internet zoveel te vinden over deze vorm van liefde. Bizar dat ik hierop gewezen moet worden door iemand die mij nauwelijks kent... Wij hadden iets heel speciaals. Iets wat we eindelijk al vanaf het begin wisten, maar nu de bevestiging hiervan te lezen doet me goed. Het voelt voor mij als een erkenning en ik kom weer uit dat hele diepe dal, wetende dat ik nog een lange weg te gaan heb. 

Naast de erkenning vind ik ook zoveel herkenning. We hebben elkaar pijn gedaan, bewust maar ook zeker onbewust. Processen van 'afstoten en aantrekken'. Twee keer eerder heb je me geprobeerd van je af te stoten, maar ook twee keer kwam je bij me terug en achteraf moesten we lachen om deze door jouw genoemde 'gekkigheidjes'. Deze twee momenten deden veel met me, de pijn en het verdriet, ik wilde dat nooit meer voelen en nooit meer meemaken. Nu weet ik dat dat afstoten bij ons proces hoort, maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Misschien is deze derde keer wel de finale klap. Jammer genoeg ligt hier geen kant en klaar antwoord op mij te wachten.  Dat zou te makkelijk zijn... Ik moet vanuit mezelf op zoek gaan, op zoek naar antwoorden uit het verleden maar ook uit het heden. Ik heb je moeten loslaten. Jij zal dit al veel eerder gedaan hebben, maar ik zit er nog volop in. Naast het loslaten, wat al moeilijk genoeg is, ben ik aan het vergeven. Het is een moeilijk proces om doorheen te gaan, maar ik moet. Het verlangen naar jou en de pijn die hiermee gepaard gaat wordt minder. Tegelijkertijd is het nog een tweestrijd; weten dat ik je los moet laten maar tegelijkertijd het alles overheersende gevoel van bij je te willen zijn. 


19-05-2018

Het gaat steeds iets beter met me. De diepe dalen lijken iedere keer een stukje minder diep te worden, de intense gevoelens van verdriet lijken de meest scherpe randjes kwijt te raken. Toch blijft het gevoel van gemis overheersen. God wat mis ik je! Ik mis je in alles; onze chats, onze gesprekken, de telefoontjes, het bij je zijn, het alles kunnen delen en je stem. Je warme stem en je heerlijke lach. Soms voel ik je heel dicht bij me, alsof ik je kan aanraken. Qua gevoel zijn we inmiddels te ver verwijderd van elkaar dat ik niet meer kan voelen of jij echt dicht bij me bent of dat het slechts een wens van mij is. Jou moeten loslaten is het proces waar ik doorheen moet en ik hoop dat je voelt dat ik mijn best doe om jou je dingen te laten doen die je moet doen. 

Met mijn verjaardag in aantocht hoop ik dat je je trots een beetje opzij kunt zetten en mij een berichtje zult sturen. Meer dan 'gefeliciteerd' heb ik niet nodig, maar weten dat je aan me denkt zal mij veel geven. 


Ik praat veel met Mar en A. Luisteren naar me, vinden het niet erg dat ik honderd keer dezelfde dingen vertel en vinden het niet erg wanneer ik weer begin te huilen. Het kan bijna geen toeval zijn dat op dit moment in mijn leven juist zij zo dichtbij me staan. We delen hetzelfde verdriet en ook al kennen Mar en A elkaar verder niet, lijken we gek genoeg verbonden met elkaar. Verbonden door hetzelfde lot, welke een bizarre wending nam afgelopen week. Door de gesprekken met mij werden Mar en A tegelijkertijd, onafhankelijk van elkaar getriggert en trokken de stoute schoenen aan. Op dezelfde dag stuurden ze een luchtig WhatsApp berichtje naar hun grote liefde. Op zoek, in een laatste poging, naar misschien toch nog een opening.... Binnen 5 minuten werden de berichtjes gelezen en meteen daarna werden ze geblokkeerd. Ik voelde de hele dag hun verdriet, ik raakte zelf helemaal van slag. Zij hebben het aangedurfd, terwijl ze diep van binnen misschien al wisten wat er zou gebeuren. Het was confronterend voor ze en tegelijkertijd hebben zij nu een duidelijk antwoord. Is er geen hoop meer en weten ze waar ze aan toe zijn. Ik weet dat ik de derde in rij ben... Mar en A zullen me opvangen, alleen ben ik nog niet zo ver. Ik zou een definitief 'nee' nu nog niet aankunnen. Er komt een moment dat ik mijn trots aan de kant zet en jou een mail zal sturen. 


Wij hebben nog altijd een afspraak staan op 24 augustus. Een afspraak, ongeacht hoe alles zou lopen om op deze voor ons bijzondere datum elkaar weer te zien. Same time, same place! Lange tijd heb ik gedacht deze afspraak niet na te komen en jou netjes een afbericht te sturen, dat dan wel weer ;-) De boosheid in mij is er niet meer en inmiddels ben ik zo ver dat ik je toch nog graag wil spreken. Je hebt mij geen kans gegevens om tegen je te zeggen wat ik graag nog had willen zeggen. Jouw conclusies hadden de overhand en dat voelt voor mij niet goed. Eind juni/begin juli zal ik je een mail sturen. 



22-05-2018

Vandaag kwam ik weer tot een mooi besef. Door een opmerking van iemand realiseerde ik me opeens dat wij elkaar elkaar inderdaad spiegelen, zoals beschreven in alle artikelen over tweelingzielen. 


We hebben het er samen vaak over gehad hoe makkelijk het voor ons altijd geweest is om vrienden te maken. We hadden/hebben ons uiterlijk altijd mee gehad en erg aantrekkelijk voor het andere geslacht. Verliefdheid overkwam ons, hoefden we geen moeite voor te doen. We hebben door de jaren heen hier mee leren leven en we wisten hoe lastig dit ook kon zijn. Hoe lekker was het dan ook dat we elkaar tegen kwamen en dit alles niet aan elkaar hoefden uit te leggen.

Na een roerige uitgaansperiode in onze jeugdige jaren zijn we onze huidige partners tegengekomen en getrouwd. Kregen kinderen en in hetzelfde jaar kregen we beiden ons jongste kind. Zowel jouw jongste als mijn jongste bleken bijzondere kindjes te zijn die een speciaal plekje in onze harten hebben gekregen. Toen onze gezinnen compleet waren zijn we beiden begonnen onszelf verder te ontwikkelen. Jij met je opleidingen bij het cli en ik met opleidingen in het administratieve / financiële. Velen jaren van studie naast werk en gezin. Alles lijkt ons voor de wind te gaan tot we geconfronteerd worden met partners die gevoelens voor een ander hebben. Dit zijn moeilijke tijden in onze huwelijken, wat jij zo mooi weet te verwoorden; het huwelijk zal nooit meer hetzelfde worden als voor de affaire…. 

Het heeft ons gevormd zoals we nu zijn. We vonden elkaar hierin, hoefden dingen niet uit te spreken, wisten waar de ander doorheen gegaan was. 

Wanneer je erachter komt dat je partner een ander heeft zet dat je aan het denken. We zijn gaan zoeken, waren onrustig in onze relatie, begonnen met chatten. Afijn, dit hebben we al zo vaak besproken met elkaar en heeft ook  geen verdere toelichting nodig. Het moment waarop wij elkaar tegenkwamen kon geen toeval zijn…. Tijdens onze relatie hebben wij elkaar ook die spiegel voorgehouden. We stonden hetzelfde in het leven, gingen hetzelfde met andere mensen om, al ben ik wel iets trouwer aan familie en vriendschappen ;-) Trouw waren we aan elkaar en ik weet dat we trouw aan elkaar en aan elkaars zielen blijven, ongeacht in welke relatie dan ook. Dat spiegelen aan elkaar zorgde voor die intense gevoelens die we mochten ervaren en een onbedwingbare aantrekkingskracht. Dezelfde gevoelens die ons ook weer uit elkaar gedreven hebben. Deze krachten hebben we onderschat, wellicht voortkomend uit onwetendheid? 


Vandaag kwam ik tot het besef dat ik weer op zoek ben gegaan, maar het niet meer zal vinden. Lukraak chatten, weliswaar met meestal erg leuke gesprekken tot gevolg maar de leegte die ik nu voel gaat het niet opvullen. Dat wat wij hadden was allesomvattend. Ik ben niet op zoek naar een tweede jou, dat zou ik niet willen ook, maar wel op zoek naar dat speciale gevoel wat wij samen hadden. Het gevoel van de ware liefde. Ik weet, zonder bevestiging van jou, dat jij nu door hetzelfde proces gaat en het nu ook niet gaat vinden bij een ander. Hoe leuk sommige chats ook misschien zijn, voor even… 

Je zei ooit eens tegen mij dat je zag dat wij samen oud zouden worden. Samen op een terrasje zittend en Ik wat hulp behoevend, jij mij tussen kleine hapjes voerend door steeds weer kusjes gevend. Ik moest hier toen zo vreselijk om lachen en was het hier natuurlijk niet mee eens want waarom zou ik de hulpbehoevende zijn?

Je klonk zo overtuigd, je zag het zo mooi voor je.  





10:13:15 20 Mei 2018 Permanente link Reacties (0)

Vervolg 1



Grensoverschrijdende liefde!

Als tweelingzielen elkaar ontmoeten slaat deze meestal in als een bom. De energie-uitwisseling is onvoorstelbaar intens en de gevoelens van liefde zijn binnen no time aanwezig. De enorme intensiteit wordt vaak enerzijds als heel prettig maar ook als beangstigend ervaren. Het lichaam herkent de tweelingziel vaak sneller dan je als mens zelf beseft. Er is een wederzijdse herkenning die een gevoel van vertrouwdheid oproept van heel lang geleden. Veel tweelingzielen nemen op afstand elkaars gevoelswereld op, wat veel verwarring kan oproepen. Een tweelingzielrelatie gaat vaak gepaard met het ontwikkelen van helderziendheid, heldervoelendheid of uitbreiden van paranormale gaven. Er is vaak een innerlijk weten over de ontmoeting die verder gaat dan het menselijke verstand kan begrijpen. Je kunt het alleen maar ervaren. Daarom is het ook zo moeilijk uit te leggen aan partners of aan een omgeving.


Liefde en ego.

Het verlangen naar samenzijn en fysiek samensmelten is groot. De tweelingziel herinnert je aan je oorsprong, aan wie je in wezen bent: liefde. Als je met je tweelingziel samen bent, valt het ego weg en stopt je hoofd automatisch met denken. De tijd lijkt stil te staan en vliegt voorbij. De fysieke samensmelting is goddelijk en wordt als heilig ervaren. Doordat het ego wegvalt, en daarmee de angst die het denken oproept, ontstaat het verlangen om voor altijd samen te zijn met de tweelingziel. Hoe kun je dit rijmen met de liefde die je voelt voor je levenspartner met wie je vooral de aardse dingen deelt? En hoe ga je als partner om met een tweelingzielrelatie van je partner?


Een karmische ontmoeting herken je doordat de ander je eigenlijk onmiddellijk bekend of vertrouwt voorkomt. Vaak is er ook een wederzijdse aantrekkingskracht, iets dwingends ‘in de lucht’ waardoor je bij elkaar wilt zijn en elkaar wilt ontdekken. Als de gelegenheid zich voordoet bij beide partners, kan deze sterke aantrekkingskracht uitgroeien tot een liefdesrelatie of een hevige verliefdheid. De gevoelens kunnen zo heftig zijn dat je denkt de tweelingziel of soulmate te hebben ontmoet. Toch zit er verschil in de beleving van deze relaties in de zin van karmische verbinding. Hiermee wordt bedoeld relaties van mensen, die elkaar kennen van een vorig leven, waarin zij in relatie tot elkaar intense emoties hebben ervaren. Deze emoties hadden iets onopgelost in zich; er was sprake van schuld, angst, afhankelijkheid, ontrouw, kwaadheid of iets dergelijks. Vanwege deze onopgeloste emotionele lading trekken zij elkaar weer aan in een andere incarnatie. Het doel van de hernieuwde ontmoeting is dat de onopgeloste emotionele kwestie alsnog wordt opgelost. Dit gebeurt doordat de oude manier van met elkaar omgaan eerst in korte tijd weer tot leven komt (herhaling van de oude situatie) en er vervolgens bij beide partners de keuzemogelijkheid is er nu op een andere manier mee om te gaan. Het spirituele doel van de hernieuwde ontmoeting is dus dat je nu andere keuzes maakt dan in dat vorige leven.

Tweelingzielen hebben weinig (of helemaal geen) karma uit te werken, zij ontmoeten elkaar in eerste instantie om aan hun eigen individuele reis naar binnen te kunnen beginnen opdat zij elkaar – vanuit gelijkwaardigheid en heelheid – opnieuw mogen ontdekken. De romantiek tussen Twins mag er natuurlijk zijn, maar uiteindelijk zullen zij elkaar weer aantrekken om de mensheid te dienen, om liefde uit te zenden.


Reminders (bevestigingen dat jij je tweelingziel hebt ontmoet):
*Alles even prachtig en mooi van je tweelingzielgeliefde vinden, je voelt je (seksueel) enorm aangetrokken
*Strijd, onbegrip, verzet,  ‘ruzies’, ontkenning, verwarring, eenzaamheid, concentratieverlies, slapeloosheid, hartenpijn (lichamelijk en geestelijk ; Je letterlijk uit elkaar getrokken voelen)
*Spirituele ontwikkeling (in vogelvlucht) bij één van de tweelingzielgeliefdes, de ander zit (vaak) nog in zijn/haar ego
*Extreme zielenpijn (wanneer je fysiek gescheiden bent van elkaar of wanneer je twin je afstoot)
*Je wordt enorm getest op je geduld en niet zomaar ‘even’, dit kan lang duren. Omdat je beide stukken moet afmaken.
*Er bestaat geen enkel woord om het diepe gevoel (voor je TZ) te omschrijven
*Geen ene intieme binding met een ander kunnen aangaan (zelfs de bereidheid om alleen te blijven wanneer hij/zij niet in je leven durft te komen.

*Je omgeving begrijpt je niet (of niet meer).
*Symbolieken (bijv. de naam van je tweelingzielgeliefde komt overal tevoorschijn), het Universum bevestigt je keer op keer

*Tweelingzielen zijn altijd oude zielen

*Tweelingenzielen kennen elkaar door en door

*Tweelingzielen hebben na het ontmoeten het gevoel dat ze met elkaar iets af moeten maken.

*Tweelingzielen zijn allemaal uit nature gevers en hebben veel moeite met het woordje neen.

*Tweelingzielen houden van elkaar vanaf het eerste moment van ontmoeten.


Herkenning

Is de herkenning van de tweelingziel wederzijds? Op zielsniveau in ieder geval wel. Maar toch kunnen er praktische en emotionele omstandigheden zijn die maken dat één van beiden zich tegen de herkenning verzet.

Hoe kan je weten dat het je tweelingziel is? Het weten is sterk voelbaar en allesomvattend. Het is een liefde, zo groots en ontwrichtend, dat je er bijna niet omheen kunt. Het raakt je diep in je ziel. Naar je twin verlangen schept alleen maar verwarring. Niet iedereen ontmoet namelijk zijn of haar twin in dit leven. Tweelingziel-liefde is ultiem en de meest hoog haalbare vorm van liefde, zoiets overkomt je. Ernaar op zoek gaan heeft geen enkel nut.


Aantrekken & afstoten

Bij tweelingzielen is er altijd (een eeuwigdurend) aantrekken en afstoten. We staan allemaal onder een telepathische verbinding van de maan. Hoewel dat geen planeet is, heb je er wel degelijk mee te maken. Het aantrekken en afstoten wordt erdoor bestuurd en gereguleerd. Je kunt dat vergelijken met het symbool van het yin en yang. Het aantrekken is het yin en het afstoten is het yang, zoals de dag en de nacht, man en vrouw, positief en negatief. Tweelingzielschap wordt versterkt in het proces van terugtrekken en weerkeren.

Aangezien tweelingzielen het Yin & Yang symboliseren kan het aantrekken en afstoten altijd blijven (voort)bestaan, een karakter verander je niet. De mens is niet maakbaar! Het transformatieproces gaat veel dieper dan ‘wij ons kunnen bedenken’. Het heeft niets te maken met verandering van de ‘persoonlijkheid’ (het karakter, dat wordt gevormd vanaf het derde levensjaar). Het gaat in feite om het streven naar heelwording, van binnenuit. Het is de weg naar zelfliefde en zelfrespect op een heel hoog niveau.

Tweelingzielen kunnen door welk conflict dan ook zwaar op de proef worden gesteld. Uiteindelijk zal de magnetische aantrekkingskracht tussen tweelingzielen zo sterk zijn dat alle hindernissen zullen worden overwonnen / omver geworpen.


Kenmerken
*De liefde voor elkaar lijkt ‘magnetisch’ tot stand te komen, je hoeft er niets voor te doen
*Je voelt je heel sterk één
*Je voelt onvoorwaardelijke liefde voor elkaar
*Je hebt nog nooit zo’n sterk gevoel van liefde ervaren
*Het voelt alsof je ‘thuiskomt’ als je bij elkaar in de ogen kijkt
*Je weet dat dit ultieme liefde is
*Al het andere dan liefde in je leven wordt minder belangrijk en relatiever
*Je begrijpt aspecten van het leven die je nooit eerder begrepen hebt
*Het voelt alsof je elkaar altijd al hebt gekend
*Je voelt je helemaal compleet
*Je bent elkaars ultieme spiegel
*Je hoeft niets tegen elkaar te zeggen om te communiceren.
*Je hebt een sterk gevoel van herkenning bij elkaar
*Je voelt energie dansen tussen elkaar
*Je kunt voelen dat je samen een opdracht hebt in het leven
*Je weet dat er iets heel bijzonders aan de hand is
*Alles ‘valt op zijn plaats’ in je leven en je ziet meer verbanden
*Het kan een ingang, doorkijk of sneakpreview zijn naar het niet-stoffelijke leven
*Je hebt altijd het gevoel gehad dat je ‘iets’ miste in je leven, nu weet je wat dat was
*Het is een sleutel die de deur naar jezelf opent
*Je vangt elkaars gedachten en stemmingen op
*Jullie karakters zijn complementair (twee polen van één wezen) maar je normen en waarden en levensinstelling komen overeen en misschien zijn zelfs jullie beroepen vergelijkbaar

*Altijd het gevoel hebbend dat hij of zij dichtbij je is.
*Voordat je elkaar hebt ontmoet heb je beiden een periode van eenzaamheid en/of bezinning doorgemaakt
*Ieder telefoontje, ieder weerzien en afspraak met haar/hem lijkt op de eerste en bezorgt je steeds weer kriebels in je buik
*Als magneten naar elkaar toe getrokken worden, elkaar constant aan willen raken of bij elkaar willen zitten
*Telepathisch contact is groot, je bent regelmatig met elkaar via telepathie in contact – een bijzondere verbinding
*Je ontmoet elkaar in dromen
*Wat je samen deelt met je tweelingziel is niet te vergelijken met welke relatie en vriendschap dan ook. Het gevoel dat je bij elkaar ervaart zal je ook niet zo snel bij een ander voelen
*Het is een aantrekken en afstoten
*Het is maatjes zijn door dik en dun en elkaar vergeven ondanks de vele moeilijke momenten die naar boven komen tijdens het afstoten. Net als de relatie tussen ouders en kinderen is er eigenlijk vanaf het begin al een soort onvoorwaardelijke liefde
*De onvoorwaardelijkheid verdwijnt alleen wanneer het ego te sterk wordt en vanuit angst gaat handelen en denken
*Veel conflicten (duels), het kan jullie uit elkaar drijven maar weet dat tweelingzielen altijd weer bij elkaar terugkomen.
*Elke ontmoeting, kus, aanraking, blik etc. voelt als de eerste, het blijft leuk en spannend (als je eenmaal de angst overwonnen hebt)
*Hoe hard de één ook trekt of de ander ook duwt, tweelingzielen zijn te allen tijde met elkaar verbonden en daar kan niemand tussenkomen

*Je voelt de tijd aankomen als je elkaar weer gaat zien.

*Omgeving danst om de energie van beide. Iedereen bemerkt de bijzondere energie op. Zelfs als er niet gesproken wordt.
*Je kunt de ander ook ontzettend missen, het voelt dan net alsof je geamputeerd bent
*Tweelingzielen komen steeds op elkaars pad terug zodra men geen angst meer voelt maar het gemis van de andere weer naar boven komt
*Je kunt je onbegrepen voelen, je omgeving zal niets (meer) van jou begrijpen

Tweelingzielen hebben een hele diepe verbinding en ook vrij complex. Ze hebben dezelfde ziel. Hierdoor kunnen ze elkaar heel erg aantrekken, maar ook irriteren. Als tweelingzielen elkaar ontmoeten dan voelen ze een intense energie. Deze energie “activeert” hen en roept vragen op.
Want na jaren van afsluiting opent het hart. En dan begint het hele proces. Dit proces op zich kan echter lange tijd duren omdat dit in het begin niet altijd wordt herkend en/ of begrepen.


Als dit wel wordt begrepen en herkend dan gaat dat in stukjes/stapjes.
Eerst is er de herkenning, “het ontwaken”. De tweelingzielen herkennen elkaar en ze voelen die immense energie die erbij hoort. In dit stukje komen ook vaak die toevalligheden voor. Ze denken op hetzelfde moment aan elkaar, zijn vaak tegelijk online. Alleen is de eerste ontmoeting niet altijd op het goede moment. De tweelingzielen moeten eerst ieder op zich een eigen ontwikkeling doormaken voordat ze op een fijne manier tot elkaar kunnen komen.

Daarna begin het ego de kop op te steken. Het ego wil graag alles onder controle houden, houdt niet van verandering en dat komt meestal door dingen die je zijn aangeleerd of hoe de maatschappij denkt. Soms wil 1 van de tweelingzielen meer. En dan komen de twijfels en ga je kritisch denken. “Hij/zij is helemaal niet mijn type”, “Hij/zij woont veel te ver weg” enz. Ook wordt er vaak gedacht dat het alleen maar lust is. Dat het de spanning is die je gek maakt omdat de aantrekkingskracht zo groot is dat alle seksuele en relationele taboes als sneeuw voor de zon smelten. Lust richt zich echter altijd op een ander persoon, tweelingzielenliefde blijft! Deze diepe verlangens zijn een uiting van de diepe liefde die totale eenwording wil, op alle gebieden. Deze “testfase” heeft als doel om je oude ideeën kwijt te raken over hoe alles “moet” zijn om zo open te staan voor deze bijzondere relatie.

En dan gaan beide tweelingzielen beseffen dat ze het ego moeten bedwingen om de ander niet kwijt te raken. Dan kom je terecht in die achtbaan. Je voelt angst en pijn. Soms kun je je nergens op concentreren. En soms voelt een of allebei zich afgewezen omdat de ander niet voldoet aan wat je ervan verwacht. Maar tweelingzielen kunnen niet zonder elkaar en zoeken toch af en toe contact. Dat voedt dan weer, maar het kan soms ook erg heftig zijn. Als je elkaar al langer kent dan kun je ook veel rust ervaren als je elkaar weer ziet en dat is geen wonder omdat de twee delen van de ziel dan samen zijn. Alleen komt dan na het afscheid dit gevoel in alle hevigheid terug en ben je bang voor een volgend contact. In deze “crisis” fase begint het proces van de genezing. Zo ontstaat er steeds meer geluk. Door het contact dat de tweelingzielen hebben worden ze geprikkeld om te veranderen en zo steeds meer zichzelf te worden.

En dan komt de fase van het aantrekken en weglopen. 1 of allebei kunnen zich terugtrekken omdat het te lastig voelt. De energie is verwarrend en vaak heeft een tweelingziel al een relatie en heeft hij/zij geen idee hoe hiermee om te gaan. Ook kan een tweelingziel een kind of kinderen hebben met een partner en weet een tweelingziel zich hier ook geen raad mee. En dan is er vaak eentje bang voor de tweelingzielvriendschap omdat hij/zij denkt dat de ander niet dezelfde hevige gevoelens heeft en dat het uit zou kunnen lopen op een grote teleurstelling. En dit is dan de tijd dat allebei zich kunnen bezighouden met het loslaten en verwerken van opgedrongen rollen. Tweelingzielen kunnen dit omdat ze van elkaars bestaan afweten en dat ze elkaar inspireren. Meestal is dit een eenzame, verwarrende en pijnlijke tijd, maar dit is juist nodig om later een goed contact te hebben. Vaak voelt de wegloper een grote liefde maar schrikt hier zo van (omdat hij/zij een relatie heef), dat hij zich terugtrekt. De wegloper heeft dan vaak wel spontaan contact met iemand anders of meerdere andere personen. De volger begint zich dan af te vragen of hij/zij zich niet vergist heeft. Want hoe kan die ander nu zich zo bezig houden met anderen? Dan begint de twijfel.
Het aantrekken en weglopen kan zich ook een paar keer  afwisselen en lopen de tweelingzielen allebei een paar keer weg van de tweelingzielrelatie. En omdat de volger soms heel voorzichtig is, lijkt deze soms de wegloper. In deze fase gaan beide steeds meer terugkijken in hun eigen verleden en beginnen ze in te zien wat het verband is tussen de dingen die ze hebben meegemaakt. Eerdere contacten hebben hun eigenlijk voorbereid op het contact met de tweelingziel

Na heel veel emoties (ontkenning, boosheid, eenzaamheid, frustratie en nog veel meer), zal de volger zich bewust worden dat het zo moet zijn. Degene die is weggelopen krijgt dan opeens meer ruimte om zichzelf te ontwikkelen. De volger, die zich heeft “overgegeven” zal de liefde die hij/zij voelt gebruiken om creatief bezig te zijn. Denk aan schilderen of schrijven.
De wegloper zal  de liefde voelen en zal hierdoor zich echt verder kunnen ontwikkelen. Ook zullen de dagelijkse dingen steeds beter gaan en zijn er meer van die geluksmomentjes.

Degene die zich heeft overgegeven hoeft niet meer te vechten tegen het ego en er ontstaat een onvoorwaardelijke liefde.

Zodra allebei de tweelingzielen zich bewust zijn geworden van het proces kunnen ze nu wel een stabiele relatie ontwikkelen. Ze kunnen bijvoorbeeld samen iets voor anderen gaan betekenen. Dit is een tijd waarop de tweelingzielen allebei aan een ander, nieuw leven beginnen en waar ze rust en geluk vinden omdat ze niet meer hoeven te vechten tegen het ego.

Dit is zo heel mooi beschreven,  maar het stuk van de wegloper – volger (runner – chaser), is een hele intense en verwarrende periode. Het is heel ingrijpend voor allebei de tweelingzielen.
In dit stadium is het voor de volger het beste om gewoon zijn/haar eigen leven door te laten gaan en zo nonchalant mogelijk te doen.
De wegloper wordt dan minder afgeschrikt en zal weer eerder toenadering zoeken. De wegloper heeft namelijk nog tijd nodig om dingen op te lossen.
Voor de volger helpt het veel om gebeurtenissen, gevoelens op papier te zetten. Om het van je af te schrijven.
Tweelingzielen kunnen na hun ontmoeting al zo zijn ontwaakt dat ze energie uit hun omgeving of de natuur kunnen oppikken. Ze pikken eerder elektromagnetische velden en trillingen op. Hierdoor kunnen ze juist sneller geïrriteerd zijn en ruzie maken. Maar ook deze ruzies zorgen dus weer voor een afstand die op dat moment juist nog nodig is voor de persoonlijke ontwikkeling. Als tweelingzielen een tijdje uit elkaar zijn dan doen liedjes of andere “toevalligheden” wel aan de andere tweelingziel denken. En uiteindelijk komen ze weer bij elkaar. Tweelingzielen die al verder zijn zullen zelfs helemaal geen ruzie maken maar zich gewoon een tijdje terugtrekken en het rustig aan doen.
De wegloper is vaak minder (spiritueel) ontwikkeld al hoeft het verschil niet echt groot te zijn. Meestal is  de wegloper bang om gekwetst te worden als hij zijn liefde zal bekennen.  Bang dat die niet beantwoord zal worden. Het voelt dan alsof hij/zij de controle verliest . Het ego probeert de verbinding dan ook maar gewoon te ontkennen. De wegloper ziet vaak ook zelf niet dat hij/zij de wegloper is. De energie van de aantrekking kan soms zo heftig zijn, maar hij/zij wil de ander niet opzadelen met zijn eigen problemen/issues. Hij/zij moet eerst van zichzelf gaan houden en sterker worden om de heftige tweelingzielrelatie aan te kunnen.
De wegloper kan zijn pijn en angst niet verbergen voor de volger. De volger pikt deze gevoelens op en  zo kan de volger juist weer heel beschermend worden. Al rent de wegloper nog zo hard weg, zijn/haar extreme liefde wordt door de volger opgepikt en voelt behoorlijk heftig. En juist daarom kan de volger ook niet loskomen van de wegloper. Omdat de wegloper deze signalen onbewust afgeeft, trekt hij juist de volger aan.
Als de volger emotioneel bijna instort dan gaat hij/zij meestal op zoek naar antwoorden en informatie. Dan komt de volger er ook achter dat het een tweelingzielrelatie betreft (het WTF moment). Dit geeft dan wel verlichting en helderheid. Niet meteen, maar op den duur wel.
Het brengt ook in spirituele zin verlichting. De volger kan nu loslaten en hiervoor onvoorwaardelijke liefde toelaten, zonder nog eisen te stellen aan de ander.
Als de volger helemaal loslaat kan dit voor de wegloper een hele schok zijn. Eerst zag de wegloper de verbinding tussen de tweelingzielen als vanzelfsprekend of zelfs lastig. Nu ziet hij de positieve betekenis van de verbinding.  Of de volger geeft informatie door waardoor de wegloper merkt dat de liefdesgevoelens die hij heeft heel normaal zijn voor een tweelingzielrelatie.  Daarna kan het heel snel gaan.
Wat heel opvallend is, is dat bij beide tweelingzielen vaak dezelfde issues/ trauma’s spelen. Denk bijvoorbeeld aan verlatingsangst, of ze zijn als kind gepest.  En op zich is dit heel begrijpelijk voor 2 personen die elkaars evenbeeld zijn en dezelfde dingen meegemaakt hebben. Tweelingzielen gaan ook vaak elkaars issues spiegelen tijdens het volger en wegloper proces en gaan hierdoor hetzelfde reageren. Als de ene de ander een tijdje negeert, dan doet de andere dat ook.  Als de ene begint te shockeren, dan doet de andere dat ook. Het is dan wel belangrijk om niet alles vast te laten lopen en af en toe zelf je trots aan de kant te zetten en een subtiele toenadering te doen of juist bewust afstand te houden als dat nodig is.
Zolang je nog angst, twijfel, verwarring, boosheid of iets anders voelt, dan is je ego nog bezig. Dan ben je je nog aan het ontwikkelen en dingen aan het verwerken. Ga hiermee aan de slag . Ga je eigen proces tegemoet met liefde en kracht, ongeacht wat de ander doet  en weet wat voor een mooie verbinding er staat te wachten.






23:45:53 10 Mei 2018 Permanente link Reacties (0)

Brief voor mijn lief


Vandaag precies 6 maanden geleden, een half jaar.... Is dit toeval? In ieder geval niet bewust dat ik juist vandaag 2 mei begonnen ben met deze brief voor jou. Je liet me helaas geen andere keus om alle contact te verbreken, een keuze vanuit pure zelfbescherming. Je bleef maar doorgaan met je harde woorden. Heel soms liet je af en toe toch weer even je lieve kant weer aan me zien. De lieve persoon zoals je ken, dan hoorde ik de twijfels in je stem en durfde je je ook weer kwetsbaar opstellen. Op die momenten spraken we onze liefde voor elkaar uit, deelden ons verdriet en onze onzekerheden. We hebben gezocht naar mogelijkheden om toch contact te kunnen houden, tot dat ene moment aan de telefoon. Het was echt voorbij....


6 maanden.... er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet om jou, om ons, gehuild heb. De eerste 3 maanden bijna continu en de laatste tijd is het dat ik op de meest onverwachte momenten de tranen moet laat lopen. Vanuit het niets, juist op die momenten dat het lekker met me gaat, dat ik denk dat ik mijn leven zonder jou kan voortzetten. Als een mokerslag kom je dan binnen, kramp in mijn buik, overvallen door een intens verdriet en even helemaal niets meer kunnen doen. Heb jij dat ook? Heb jij ook dat wanneer er een liedje op de radio te horen is dat aan ons herinnert dat je je intens verdrietig gaat voelen? Wat voel je wanneer je het liedje van Pink hoort? Denk jij dan ook aan ons?


Sticks and stones, they may break these bones

But then I'll be ready, are you ready?

It's the start of us, waking up, come on

Are you ready? I'll be ready

I don't want control, I want to let go

Are you ready? I'll be ready

'Cause now it's time to let them know

We are ready, what about us?


What about us?

What about all the times you said you had the answers?

So what about us?

What about all the broken happy ever afters?

Oh, what about us?

What about all the plans that ended in disaster?

Oh, what about love? What about trust?

What about us?


What about us?

What about us?

What about us?

What about us?


Hoe waar is deze tekst nu achteraf....

Je hebt me gebroken, tot op al mijn botten heb je me geraakt met je harde woorden. Woorden die je op me afvuurde alsof het stenen en stokken waren....

Wat dacht je toen je dat met mij deed? Was je echt zo gevoelloos als je deed voorkomen? Deed ik je helemaal niéts meer? Hou je echt niet meer van mij?

Hoe zit het met ons? 


Of wanneer je het liedje hoort van Kensington, 'Sorry'.

Ieder woord gaat bij mij door merg en been.... Ik zie je nog weg rijden bij de parkeerplaats waar we één van onze laatste afspraken hadden. Ik bleef nog even in de auto zitten met al mijn verdriet en vol ongeloof, wachtend tot je helemaal uit het zicht was en luisterend naar dit liedje op de radio.... 


Sorry for the road that I won't take

For the words that I won't say

For the love that I won't give

Sorry for the heart that I won't show

For the lengths that I won't go

For the life that you won't live

Sorry that I opened up my arms

You would never reach in time

Before they closed again


You will forget

And I won't remember it

When all I ever did was race in circles

You will forget

And all there's left will be

A faded memory

A dream you woke up from


Sorry for the oath that I won't take

For the vows that I will break

For the role that I won't play

Sorry that I'm raising up my walls

And whenever you reached over

You are thrown back to the start


You will forget

And I won't remember it

When all I ever did was race in circles

You will forget

And all there's left will be

A faded memory

A dream you woke up


From the color I would bring to ending up again

Opening darkness I wanted to hold you back

From the colour I would bring to ending up again

Opening darkness I wanted to hold you back


You will forget

And I won't remember it

When all I ever did was race in circles

You will forget

And all there's left will be

A faded memory

A dream you woke up from.


Heb jij ook dat wanneer je in de auto stapt op weg naar je werk, of van je werk weer naar huis dat je je zomaar ineens intens verdrietig gaat voelen? Dat waren onze momenten, zo echt van ons samen. We belden elkaar zodra we konden, 5 dagen in de week, 's morgens een uur en aan het eind van de dag nog eens anderhalf uur. Wat keek ik telkens weer uit naar onze dagelijkse belmomenten. We hadden elkaar zoveel te vertellen en we waren nog lang niet uitgesproken met elkaar.... Iedere keer weer moesten we ons van elkaar los rukken omdat we toch echt aan het werk moesten, of aan het eind van de dag toch echt naar ons gezin. Mis jij die momenten net zo erg als ik ze mis? Als het verdriet me teveel wordt en ik langs 'onze' parkeerplaats rijdt bij Nieuwgein dan stop ik daar wel eens. Sta stil bij de picknicktafel waar we samen gezeten hebben. Ik doe dit alleen op de veilige tijdstippen, wetend dat ik jou daar niet zal treffen. Bang voor een confrontatie...  Wat zou ik graag willen weten of jij nog wel eens aan mij denkt, of misschien wel net zo vaak als ik aan jou. Het lijkt wel of ik honderden keren per dag herinnert wordt aan jou. Wanneer Utrecht genoemd wordt in het nieuws, op de radio, op mijn werk. Het lijkt wel of de wereld om Utrecht draait, het lijkt wel of iemand dit erom doet. Afspraken die opeens alleen in Utrecht afgesproken kunnen worden. Op tv terloopse interviews op straat, altijd weer in Utrecht, of zomaar even de Dom in beeld. De Dom nu helemaal ingepakt vanwege een restauratie..... Er is geen ontkomen aan, ik kan mezelf niet blijven verstoppen. Gekmakend! Ga je mij ooit vertellen waarom? Ik heb je boos gemaakt, je teleurgesteld. Was dit voor jou echt de reden om onze relatie te beëindigen? 


Het is moeilijk om ogenschijnlijk gelukkig en voor iedereen de vrolijke en betrokken vrouw te blijven die ik altijd geweest ben. Alle energie lijkt wel uit me weggezogen. Minuten lijken wel uren te duren. Ik sleep mezelf de dagen door. Mensen zien mij lachen, maar van binnen huil ik. Wanneer ik het even niet meer aankan, is daar altijd mijn goede vriendin A. die alles van ons weet. Ook zij heeft het nodige verdriet na weer een mislukte relatie. We plannen zo nu en dan bewust een avondje om te praten en te huilen. Samen in bed, pizza's laten bezorgen, voor ieder een fles wijn en hele dozen tissues. Ik weet dat je had moeten lachen als je ons zo had kunnen zien zitten. Lachen om mijn lieve vriendin met haar gekke capriolen, die haar nieuwe vriend een onverwacht bezoekje wilde brengen en toen ze voor de deur stond zag ze hem op de bank zitten... kussend in de armen van een andere vrouw. Ze kreeg een waas voor haar ogen en 'zomaar opeens' lag er een baksteen voor haar voeten, waar ze zijn auto rondom mee bekraste, onuitwisbaar diep 'lul' op de voorruit kraste en ook maar meteen de auto van zijn nieuwe liefje met de steen bewerkte. Haar pech was dat er overal camera's hingen, zij volop in beeld terwijl ze haar wraak en boosheid botvierde op de beide auto's. Afijn, politie, strafblad en nog veel meer ellende. Samen lachen en huilen, het lucht zo enorm op. Dan is daar ook nog mijn andere vriendin Mar, die ook alles van ons weet. Urenlang praten in de auto als we weer eens naar België op en neer rijden met z'n tweetjes, of wanneer ik bij haar in de stoel zit voor mijn haar. Mar hakt je in mootjes, laat niets van je heel, zet mij weer met beide benen op de grond en brengt mij terug naar de realiteit. Mar is hard over jou en tegelijkertijd hard voor mij. Vraagt me of ik echt denk dat onze relatie kans van slagen had. Ze vind dat ik de realiteit onder ogen moet zien, dat onze relatie geen kans van slagen heeft met zoveel financiële onzekerheden. Mijn financiële basis is stabiel met een goed inkomen en met een goed pensioen in het vooruitzicht. Ik zou een huis voor ons samen kopen, jouw salaris zou voorlopig naar je vrouw gaan. Je vrouw die echt geen baan gaat zoeken, maar af en toe 'zwart' een consultje thuis doet voor de leuke extraatjes. Ik zou door moeten blijven werken om jouw vrouw te onderhouden. Je vrouw, die jou niet gaat loslaten en daarvoor een 'troef' thuis heeft... Ik vind het te hard om dat laatste hier zo neer te zetten, maar je weet denk ik wel waar Mar op doelt. Jouw onzekere financiële toekomst, je wispelturige gedrag en het mij steeds pijn willen doen zijn voor Mar genoeg redenen om dit zo hard naar me uit te spreken en vind dat ik iedere keer wanneer ik weer verdrietig ben, dit alles zou moeten blijven opnoemen, als een mantra. Haar harde uitspraken sterken me dan weer voor even... Maar al snel komt daar dan toch weer de overtuiging naar boven dat wij het samen echt wel gered hadden. Onze liefde voor elkaar was sterk genoeg om de grootste hindernissen te kunnen nemen. Geld is hierin ondergeschikt. 

Weet je nog hoe vaak je Mar als voorbeeld opnoemde? Dat zij en haar echte grote liefde niet bij elkaar kunnen zijn. Dat ze voor hun huwelijken hebben gekozen waarin ze eigenlijk niet gelukkig zijn. Je zei dat je later nooit op een misgelopen liefde terug zou willen kijken, maar voor de liefde zou gaan.... 


Ik zou je zo graag willen vragen hoe het met je gaat. Met je gezin, je kinderen? Bijna anderhalf jaar waren ze een deel van mijn leven en nu niets meer...

Wanneer komt je dochter weer naar Nederland? Heeft ze het naar haar zin gehad in het buitenland? Doen ze het allemaal goed? Hoe gaat het nu sinds ze achter onze relatie zijn gekomen? Hebben ze het goed verwerkt? 

Hoe is het op je werk? Ben je gelukkig? 


Gedurende de afgelopen maanden heb ik zo vaak geprobeerd mijn gevoelens op te schrijven. Zoveel mails geschreven en in gedachte naar jou gestuurd, vaak vanuit mijn boosheid maar ook vanuit mijn verdriet en radeloosheid:


Je zei dat je de onrust in mij zag toenemen. Dat is niet waar, ik had geen onrust. Nog nooit in mijn leven was ik zo zeker van iets of iemand. Wij zouden samen verder gaan. Natuurlijk wist ik dat dit met veel pijn gepaard zou gaan, maar samen zouden we laten zien waar we voor stonden. Die onrust die je probeerde op mij af te schuiven was je eigen onrust die je op mij projecteerde. 


Ik heb met deze mail geen illusies. Jij zit allang alweer als 'meneertje boeit me niet' in je veilige cocon met je gezin. Alle andere die van je gehouden hebben, om je gegeven hebben, heb je uit je leven weggeslagen, verbannen. Behalve je gezin, geen familie, geen echte  mooie jarenlange vriendschappen of nieuwe vriendschappen om je heen. Een leegte in je leven welke je denkt op te kunnen vullen met het schijnwereldje vanachter je tablet......


ik ben dus wel altijd heel voorzichtig geweest in wie ik wat wel of niet vertelde. Jij had mij hier ook in moeten vertrouwen, net zoals ik jou hierin vertrouwde. Helaas bleek alles anders......


Je bent in alle hectiek van mij als persoon in je hoofd een onmens gaan creëren. Je eigen creatie van een vrouw die niet te vertrouwen is, een vrouw die niet eerlijk is, een vrouw die rare dingen doet. Je gedachten over mij zijn de verkeerde kant uitgegaan, wat je waarschijnlijk nodig had om de stappen te kunnen maken die je gemaakt hebt. Ik kan alleen maar hopen dat je ooit weer in zult inzien dat ik een mooi mens ben. Een vrouw, eerlijk en oprecht die onmetelijk veel en onvoorwaardelijk van je gehouden heeft. Je had mij me op mijn kwetsbaarst niet zoveel pijn mogen doen. 


Je zei dat we doorgeslagen waren. Ik zie dat niet zo.  Wat ik zie is dat jij in die laatste fase bent doorgeslagen, bang de controle te verliezen. Je bent in blinde paniek als een bezetene om je heen gaan slaan, met mij als hoofddoel.  Alle laatste gesprekken tussen ons, per mail, telefoon of chat waren gericht om mij zoveel mogelijk pijn doen. Je gaf mij geen kans om ook maar iets te zeggen. Compleet éénrichtingsverkeer. Je raaskalde maar door en liet mij iedere keer verslagen achter, vol ongeloof en geen woord meer kunnen uitbrengen. Monddood.... 


Je bekijkt mij alleen nog met je harde kant. 

Vanuit zelfreflectie projecteer je alles op mij, enkel en alleen om je eigen geweten te zuiveren. 

Ziek, ziek in je hoofd. Zodra het je te lastig wordt gooi je iemand uit je leven. Ik snap dat jullie geen vrienden en familie meer over de vloer krijgen. Dat is niet voor niets


Over jou ben ik allang heen, wat niet moeilijk was door de manier waarop je mij behandeld hebt. Maar niet de manier waarop.... Je hebt me beschadigd voor het leven.


Je woorden dat ik dit alles helemaal aan mezelf te danken heb en dat ik er een zooitje van gemaakt heb....hoe hypocriet en ziek is dit. 

En dan nog de rest van de vele verwijten die je op me afgevuurd hebt, waarmee je mij diep in míjn ziel raakte. Verwijten enkel en alleen om jezelf maar schoon te kunnen praten en om vooral dat ene waar het echt om draaide niet tegen mij te willen of te kunnen zeggen. Was je maar eerlijk tegen mij geweest, dan had ik net als jij kunnen zeggen dat ook ik op een mooie periode kon terug kijken. Maar zelfs dat heb je me afgenomen. Voor jou is dat makkelijk omdat ik altijd eerlijk en open naar je ben gebleven en je nooit bewust pijn heb willen doen. Als ik terug wil kijken en heel hard probeer de mooie en leuke dingen te zien die we met elkaar hebben meegemaakt, dan wordt dat direct overschaduwt door het zien van een rancuneus zielig mannetje die mij willens en wetens kapot heeft willen maken. Míjn vraag ' waarom' zal altijd onbeantwoord blijven. 


We hebben beloftes naar elkaar toe uitgesproken. Ik ben die beloftes nagekomen. We zouden elkaar nooit laten vallen. Weet je nog? In ons laatste telefoon gesprek bleef je maar zeggen dat je thuis alles weer onder controle had. Je kinderen en vrouw waren weer rustig, precies zoals jij het wilde. In je laatste mail gaf je tenslotte aan dat je 'ons' inmiddels ook een plaatsje had weten te geven. Jij kon weer verder met je leven zoals jij het graag wilde. Voor mij moest alles nog beginnen. 

Ook de belofte elkaar ten alle tijde te beschermen. Tot het uiterste ben ik getergd, maar nooit gebroken. Ondanks alle hectiek, het snel beslissingen moeten nemen en de enorme druk. De prijs hiervoor is hoog, te hoog misschien wel nu achteraf gezien en wetende wat ik nu weet..... 


Ik heb een te blind vertrouwen in jou gehad, voortkomend uit een gevoel van oneindig houden van. Ik vertrouwde je volledig in je keuze tegen wie je allemaal vertelde over ons. Of dat nu op je werk was of met je vele Wordfeud vriendinnetjes of vriendje. Nooit twijfelde ik aan jouw gevoel voor wie jij in vertrouwen kon nemen, ook niet toen je 2x een foto van ons samen als profielfoto op Wordfeud plaatste. Die ene waar we samen in bed liggen en de andere waar we samen lachend zij aan zij staan.... Dat was nogal wat hè? Ondanks alle risico's die dat met zich mee bracht voelde ik me 100% beschermd bij jou. Je chatte er vrolijk op los, je vind het heerlijk om de vrouwtjes te doorgronden. Ik vond het zelfs leuk om al je verhalen te horen, wat ze jou allemaal vertelde en hoe ver jij ze kon laten gaan. Samen konden we daar heerlijk om lachen. Geen achterdocht, gewoon open en eerlijk naar elkaar toe. Ik werd ook wat vrijer met enkelen in het chatten, maar altijd vanuit respect. Seksueel getinte chats kapte ik onmiddellijk af. Je weet dat ik dat verschrikkelijk vond. Bovendien is mijn wf profielfoto makkelijk via internet te traceren en zal iedereen die daar gericht naar op zoek gaat direct doorgelinkt worden naar mijn Facebook pagina. Ik hou niet van geheimzinnigheid en heb ook totaal geen behoefte aan een geheim account op wf. 


Harde woorden, ik weet het...... Geschreven vanuit mijn emotie op dat moment. Ik ben er niet trots op, maar wil je het toch laten lezen. 


Na een aantal redelijk goede weken kwam het verdriet in alle hevigheid terug. Dat was ongeveer halverwege april. Ik dreigde erin te verdrinken. Waarom al dit verdriet? Ik ben zo ontzettend kwaad op je. Voor het eerst in mijn leven word ik geconfronteerd met gevoelens van haat. Het ene moment haat ik je om alles wat je mij hebt aangedaan en het andere moment hou ik zo verschrikkelijk veel van je dat ik het niet eens meer kan handelen. Aan deze tegenstrijdige gevoelens dreig ik ten onder te gaan. Ik moet me richten op mijn gezin, ik moet me concentreren op mijn werk. Dat zijn mijn prioriteiten. Waarom lukt me dat maar niet? Waarom blijf ik hangen in het verdriet? Ik weet het niet meer..... Alles in mij wil bij jou zijn en ik kan alleen maar dromen van jouw armen weer om mij heen. Is dit echt alleen mijn verdriet wat ik voel? Ik kan het niet meer dragen.... 

Het verdriet heeft mij volledig in haar macht. 


Op het absolute dieptepunt komt J. op mijn pad. Hij vraagt hoe het met mij gaat. Niet zo heel erg goed zeg ik, alle schaamte achter mij gelaten. Ik vertel dat ik een relatie achter de rug heb en daar na 5 maanden nog steeds last van heb. Verder hoef ik niets te zeggen, hij stuurt mij ongevraagd een link en vraagt me dit artikel goed te lezen. Ik heb geen idee wat me te wachten staat en open de link, begin te lezen. Tranen rollen over mijn wangen. Wat een herkenning! Hoe kan het dat ik dit niet eerder geweten heb. Waarom heb ik hier nooit eerder iets over gelezen? Hoe kan het dat J. dit aanvoelt?

Het artikel gaat over de 'Tweelingziel' en alles, maar dan alles komt overeen met hoe ik onze liefde voor elkaar ervaren heb. Hieronder een paar van artikels die ik tegenkwam en gelezen heb. Het zijn er zoveel meer, maar lukraak enkele hier geplaatst:




20:35:06 02 Mei 2018 Permanente link Reacties (0)

Outlet NL female 140915 - 030216 468x60


Weblog
Hoe werkt het? Klik hier
Begin pagina
loggy.nl Home
Weblog maken
RSS Feed

Abonneren!

mei 2018

Vervolg 2
Vervolg 1
Brief voor mijn lief